Hoe ben jij ooit met tafeltennis begonnen? Was dat meteen een succes, of echt toeval?
Ik kwam in contact met tafeltennis toen ik 9 jaar was. Aangezien ik op korte tijd veel progressie maakte, werd ik gestimuleerd om dit verder uit te oefenen. Het was echter niet mijn favoriete sport. Het is een sport waar de meisjes in de minderheid zijn. Door een verschillende ontwikkeling, inzet, motivatie,… is het moeilijk om samen in een groepje te blijven spelen. Dat zorgde ervoor dat ik al snel op zaterdagavond op stap was met -in mijn ogen toen- “oudere” mensen. Als jong meisje heb je een sterk doorzettingsvermogen nodig.
Ook mij is het niet gelukt dit vol te houden. Toen ik 20 jaar was besliste ik dat het genoeg was geweest. Mijn vriend leren kennen die eveneens op een hoog niveau tafeltennist zorgde er evenwel voor dat ik nooit helemaal ben losgekomen van de pingpongwereld.
Mijn man bleef mij meermaals en gedurende vele jaren de vraag stellen om opnieuw te spelen. We zouden samen kunnen trainen en tornooitjes spelen. Het antwoord bleef nee tot hij uiteindelijk de moed verloor en opgaf. Toen hij 40 werd, word je in de tafeltennis “veteraan” genoemd. Omdat er dichtbij huis een tornooi was, ben ik eens mee gaan kijken om te zien wie ik nog allemaal kende van vroeger. Het was gezellig en ik vroeg me ook af of ik het nog zou kunnen. En zou ik het nu liever doen dan vroeger?
Uittesten was de enige optie om een antwoord te kennen. Wat uiteindelijk als doel had om eens per week recreatief een uurtje te ontspannen na werktijd is helemaal anders uitgedraaid. Bij de start van de competitie hadden ze een deelnemer tekort dus ik offerde mij dan maar op. Na 5 weken kreeg ik per uitzondering reeds mijn klassement toegewezen van toen ik gestopt was.
Je combineert trainen én werken bij Creo. Hoe krijg je dat allemaal in je drukke week gepropt?
Bij Creo heb ik een kleine taak waarbij ik lessen online begeleidt. In mijn andere job die ik fulltime uitoefen heb ik afgelopen schooljaar een vermindering van uren aangevraagd om sport, werk en gezin te kunnen blijven combineren. Mijn opdracht in Creo opzeggen was misschien een logischere beslissing maar voor mij zeker geen optie! De job bezorgt mij positieve energie door de dankbaarheid die ik krijg van de cursisten.
Ik train minstens 3 keer per week. Op zaterdagavond speel ik competitie en tornooien worden gespeeld op zondag.
Het helpt dat mijn man graag klust in huis en dat we beiden niet graag tv kijken.
De eerste maanden lag het aantal trainingsuren hoger; maar een rugblessure deed mij inzien dat het tempo te hoog en te zwaar was.
Nu je Belgisch kampioene bent: wat ga je eigenlijk doen met die titel? Zijn er nieuwe plannen of dromen?
Er zijn geen dromen, toekomstplannen of ambities. Deze overwinning is eerder een onverwachte stunt geworden. Het is een ongelooflijk gek jaar geworden. Na een comeback haalde ik de beste individuele prestatie op de provinciale kampioenschappen door in elke reeks een medaille te behalen. 5 gouden en 1 zilver. Ik behaalde ook een 2de plaats op de Vlaamse kampioenschappen. Een opmerkelijke prestatie.
Goud halen op de Belgische Kampioenschappen was de kers op de taart. Een goede vorm, een loting die me lag… alles moet meezitten en dat was toen blijkbaar zo.
Stoppen zit er nu zeker niet meer in. Ergens voel ik wel wat druk om volgend seizoen mijn titel zo goed mogelijk te verdedigen. De prestaties evenaren van afgelopen seizoen wordt echter een hele uitdaging.
Wat vind je zelf het mooiste aan tafeltennis? Wat geeft jou elke keer opnieuw die kick om te blijven spelen?
Vroeger zag ik er het mooie niet van in. Tafeltennis is voor veel jongeren geen favoriete sport. Het is een moeilijke sport en vergt veel training en doorzetting. Eens de basis er is vergt het wederom enorm veel training om een specifieke opslag te leren en te verfijnen om net dat tikkeltje meer effect te verkrijgen. Een klein verschil in heuprotatie kan zorgen voor een extra krachtige slag, rotatie van de arm zorgt voor meer of minder effect op de bal.
Het is ook belangrijk dat je het spel van de tegenstander goed kan lezen en zijn of haar zwakke punten op korte tijd ontdekt.
Daardoor haken veel mensen af; voor mij is het net een uitdaging om een slag te verbeteren of om een nieuwe service aan te leren.
Het mooie aan de sport is dat ik nu ervaar dat het een sport is dat door alle leeftijden uitgeoefend kan worden en op gelijk welk niveau. Voor iedereen zijn er aangepaste mogelijkheden. Zowel op competitie als recreatief niveau.
Naar aanleiding van een krantenartikel is dochter Fien sinds maart gestart met tafeltennis. Ze is momenteel mijn grootste motivator om te blijven spelen. Wie weet spelen we ooit samen competitie!
Heb je nog gouden tips voor jongeren die hun school willen combineren met een topsportdroom? Waar moeten ze écht op letten?
Goed voor jezelf zorgen is prioriteit nummer 1. Voldoende rust nemen, gezonde voeding en op tijd terugschroeven wanneer je aanvoelt dat het even teveel wordt. Zorg ook voor een tijdslot waarbij je tijd neemt om te ontspannen. Het zorgt voor een mentaal frisse blik en nieuwe energie.
Uiteraard moeten keuzes gemaakt worden. Bereid zijn om zaken op te geven hoort hier zeker bij om het combineerbaar te houden.
Laat je vooral omringen door mensen die je steunen.